تورجان

خداحافظ بلاگفا!

tourjan — Sun, 27 Sep 2009 18:01:18 GMT

دیگر در اینجا نخواهم نوشت. نوشته های خودمانی را هم در سایت تورجان بخوانید. خداحافظ بلاگفا!

نکته بینی های مرحوم آقای بهجت

tourjan — Sun, 27 Sep 2009 12:38:18 GMT

کم کم طلبه هایی که سر درس میان بیشتر می شن و در این میان، طلبه های سال اولی جنب و جوش بیشتری دارن. کلاً وقتی که سال اولی هستی، احساس معنوی و درونی خاصی داری. یادش به خیر وقتی ده سال پیش توی همین روزها وارد حوزه شدم، هر روز برای نماز صبح به مسجد مرحوم آقای بهجت می رفتیم که اون روزها خیلی خلوت تر بود و آقای بهجت خیلی معروف نشده بود هنوز. آقای بهجت نماز جماعت رو خیلی دیرتر از بقیه می خوند. مثلاً نماز صبح رو نزدیکی های طلوع آفتاب می خوند. یادمه یه بار یکی از دوستان طلبه ام که جسورتر از من بود بعد نماز رفت از ایشون پرسید مگه حدیث نداریم که اگه کسی نماز مغرب رو بعد طلوع ستاره ها بخونه ملعون واقع می شه؟! آقای بهجت نگاهی به این دوستمون کرد و گفت که شما مأمور به رساله اید نه حدیث!

واقعاً جواب آقای بهجت عالی بود. اگه قرار باشه هرکسی بره احادیث رو بدون داشتن علم رجال و درایه و لغت عرب و ... عمل کنه دیگه سنگ رو سنگ بند نمی شه. هر علمی مقدمات خاصی داره و فهم حدیث هم به این راحتی ها نیست. مرحوم آقای بهجت از این نکته بینی ها زیاد داشت. کم حرف می زد ولی خیلی حرفاش پرمغز بود. واقعاً جاش این روزا خیلی خالیه.

امروز هم مثل دیروز حاج حسن آقا خمینی نه برای تدریس اومد و نه سر درس آقای محقق حاضر بود. ولی پسرعمه شون آقا مسیح بروجردی سر کلاس آقای زنجانی امروز هم حضور داشت. آقای زنجانی سر درس امروز که درباره کفارات روزه هستش، اشاره ای به یکی از دیدگاه های امام خمینی در زمینه اصول فقه کرد و طبق معمول، اونو نقد کرد و نپذیرفت. آقای زنجانی وقتی از امام اسم می بره، از عبارت « مرحوم آقای خمینی» استفاده می کنه که چندان در فضای حوزه رایج نیست. البته قطعاً این به معنای بی احترامی به امام نیست. نوه های امام (آقا مسیح بروجردی، حاج حسن آقا خمینی و اخوی ایشون آقا یاسر) و فرزندان آقای خامنه ای از شاگردان قدیمی آقای زنجانی هستن. همونجور که آقای خاتمی رییس جمهور قبلی هم قبل از انقلاب شاگرد ایشون بوده و هنوزم روابط خیلی صمیمانه ای با آقای شبیری داره.

آقای شبیری زنجانی که دیروز اعلام کرده بود یکشنبه و دوشنبه رو تعطیل نمی کنه، امروز اعلام کرد که چون فردا قراره بیشتر درس های حوزه تعطیل باشه، ایشون هم درس نمی دن. با این حساب فردا به روایت اکثر مراجع تقلید می شه هشتم شوال و سالگرد تخریب قبور ائمه بقیع. همونجور که دوشنبه قبل رو هم اکثرشون اول شوال و عید فطر اعلام کردن.

سلام مدرسه

tourjan — Sat, 26 Sep 2009 12:30:18 GMT

سال تحصیلی جدید حوزه علمیه قم هم از امروز شروع شد و بعد سه ماه تعطیلی، مرکز شهر قم باز هم به عرصه جنب و جوش طلبه ها برای شرکت در کلاس های درس شده. ما هم طبق روال سابق در دروس حضرات آیات آقا موسی شبیری زنجانی و سید علی آقای محقق داماد شرکت کردیم. درس آقای محقق هر روز ساعت نه و ربع تا ده صبح در مدرسه دارالشفا و آقای زنجانی هم ساعت ده و ربع تا یازده هر روز در مسجد اعظم قم برگزار می شه.

حاج حسن آقای خمینی هم که از شاگردان قدیمی آقای محقق هستن، امسال هم قراره ساعت هشت و ساعت ده دو تا درس بگن، مکاسب شیخ انصاری و کفایه آخوند خراسانی. البته حاج حسن آقا امروز نه به درس آقای محقق اومد و نه سر دو تا کلاس خودشون. نمی دونم با توجه به اوضاع کنونی و انتظاراتی که از ایشون از طرف هر دو گروه متخاصم وجود داشته و داره، ایشون مثل سال های قبل به فعالیت های علمی در قم می پردازن یا محدودیت هایی برای ایشون ایجاد می شه که تا کمتر اذیت بشن.

توی درس خارج آقای زنجانی هم آقا مسیح بروجردی - نوه دختری امام – مثل سال های قبل بودن و توی فرصتی که به دلیل تأخیر آقای زنجانی پیش اومده بود، یه لحظه دیدم که دارن با گوشی همراهشون از من و مرتضی عکس می گیرن! لابد خواستن کار منو تلافی کنن که زمستون پارسال از ایشون عکس گرفته بودم و توی این وبلاگ گذاشته بودم. بعداً وقتی عکس خودشون رو توی وبلاگم دیده بودن، منو که دیدن بهم گفتن: خیلی نامردی! امروز هم نامردی منو تلافی کردن و البته من هم کم نیاوردم و از ایشون عکس گرفتم!

اگه طبق نظر اکثریت مراجع تقلید، دوشنبه رو عید فطر بدونیم، دوشنبه می شه هشتم شوال و سالگرد تخریب قبور ائمه بقیع. آقای وحید خراسانی پس فردا رو تعطیل اعلام کرده، ولی آقای زنجانی گفتن که به دلیل کثرت تعطیلات، نه فردا تعطیله و نه پس فردا. فردا بنا به تقویم رسمی کشور هشتم شواله. رفتار متفاوت آیت الله وحید خراسانی قابل درکه. آقای وحید حساسیت خاصی نسبت به اینطور مسائل داره.

همین نوشته در آینده

بوی ماه مهر

tourjan — Fri, 25 Sep 2009 05:52:18 GMT

پریروز اول ماه مهر بود و من به یاد اول مهر 22 سال پیش افتادم که مرحوم پدربزرگم منو که حسابی از مدرسه رفتن می ترسیدم به مدرسه برد و قول داد وقتی توی کلاسم اونم بیرون بمونه و تنهام نذاره! وسطای کلاس بود که اومدم بیرون و دیدم پدربزرگم نیست! زدم زیر گریه و چون خیلی خیلی خجالتی بودم و هستم! از طرفی هم به خاطر اینکه تا هفت سالگی نمی تونستم فارسی حرف بزنم،توی مدرسه هم که همه فارسی حرف می زدن، واسه همین بیشتر احساس تنهایی می کردم! به یه زوری تا ظهر اون روز سر کردم و اومدم خونه تا پدربزرگم رو دعوا کنم!

کلاس اول ابتدایی رو ما زیر بمباران هوایی عراقی ها خوندیم. چند بار وسط کلاس به دلیل حمله هوایی مجبور شدیم به پناهگاه مدرسه کناری (مدرسه ادب زنجان) فرار کنیم. چند هفته هم، همه مدارس کشور تعطیل بود و از طریق برنامه های فوق العاده شبکه اول تلویزیون درس می خوندیم.

پ ن 1: با این پست به قولم عمل کردم و خودمونی نوشتم ... مثل دو سه سال قبل. یادتون نره نوشته های جدی جدی من و مرتضی رو توی وبلاگ جدیدمون بخونید! تورجان دات کام

پ ن 2: پریروز از میدون هفت تیر رد می شدم. چشمم افتاد به ساختمون پلمپ شده روزنامه کلمه سبز (روزنامه اصلی میرحسین) و نشر بقعه (مرکز نشر آثار شهید بهشتی). به ذهنم اومد که بهتره فرهنگستان پیشنهاد بده از این به بعد هنگام ذکر نام این میدون، حرف تای کلمه هفت رو ساکن بخونن نه مکسور!

خانه تازه من

tourjan — Sun, 20 Sep 2009 15:59:18 GMT

سه سال در سرزمین بلاگفا اجاره نشین بودم و زندگی کردم. صاحب خانه خوبی هم داشتیم، ولی تازگی ها ناچار است که برای مستأجران خود محدودیت هایی اعمال کند که کار را برای ما اجاره نشین ها سخت کرده است. خیلی ها در این چند ماه اخیر از بلاگفا اسباب کشی کرده اند. با گسترش اختلالات در هفته های اخیر، مجبور شدم که به فکر خانه محکم تری باشم. به همراه مرتضی و به کمک یکی از خوانندگان گرانقدر و عزیز وبلاگم توانستم خانه بهتری برای حرف زدن پیدا کنم.

پس از آنکه آن دوست خواننده وبلاگم این خانه را برایمان پیدا کرد، باز هم مرتضی زحمت راه اندازی وبلاگ جدید را پذیرا شد. در خانه جدید قرار است من و مرتضی هر دو با هم بنویسیم. ضمن شادباش عید سعید فطر و به میمنت این روز، از هم اکنون مطالب مهم دو وبلاگ دایره و تورجان را می توانید وبلاگ جدید هم بخوانید. فقط شرمنده ام که نتوانستیم دیدگاه های خوانندگان را هم که نقش مهمی در ارتقای کیفی وبلاگ و رشد فکری خودمان داشت به خانه جدید منتقل کنیم. باز هم در بلاگفا خواهم نوشت، ولی نوشته های اینجا خودمانی تر و روزنوشت گونه خواهد بود. خوشحال می شویم که به خانه تازه ما سر بزنید. از لطف همیشگی دوستان سپاس گزارم.

برای خواندن وبلاگ جدیدمان اینجا کلیک کنید.

یک تفریح معنوی بی دردسر

tourjan — Sun, 13 Sep 2009 16:26:18 GMT

به نمایشگاه قرآن که وارد می شوی، اولین چیزی که توجه تو را جلب می کند، آرامش و طمأنینه خاصی است که بر همه اجزای آن حاکم است. چنین آرامشی در فضای پراسترس شهری چون تهران، غنیمت بزرگی است که شاید تنها در سایه نام "قرآن" بشود به آن رسید. نمی خواهم نام این آرامش را "معنویت" بگذارم، اما نمی توان منکر شد که در چنین آرامش هایی راهی به سوی معنویت می شود پیدا کرد. در فضای داغ و خبرساز کنونی، دیدن و حس کردن این آرامش به صرف چند ساعت از وقت همه می ارزد.

مردم روزه داری را می بینی که پس از یک روز تحمل تشنگی و گرسنگی در این روزهای پایانی تابستان، به اینجا آمده اند تا بخرند و ببینند. شاید برای خیلی ها که به اینجا می آیند، گشتن در غرفه ها و دیدن محصولات قرآنی، نوعی تفریح معنوی و بی دردسر هم باشد. به همین دلیل، امسال هم فضای این نمایشگاه کمابیش به سال های قبل شبیه بود. از انتقادات به جا و نا به جا درباره کیفیت و تنوع محصولات عرضه شده که بگذری، می شود ذوق و شوق هزاران نفری را دید که در این ماه به اینجا می آیند و بخشی از وقت خود را صرف کتاب مقدس دینی خود می کنند. اینکه راضی برمی گردند یا نه، بحث دیگری است که لزوماً نمی شود نمایشگاه قرآن را به عدم کارآمدی و ارضای مخاطبان متهم کرد.

امسال هم در بیشتر غرفه ها می شد غلبه نرم افزارها و رسانه های رایانه ای و مدرن را بر رسانه های مکتوب و سنتی دید. این هم چیز عجیبی نیست. در کشوری که سرانه مطالعه آن بسیار پایین است، بسیار طبیعی خواهد بود تولیدکنندگان هم به سوی کتاب و مطبوعات نروند و جذابیت و سهولت نرم افزارهای رایانه ای را از دست ندهند.در این میان باز هم طبیعی خواهد بود که کودکان از اهداف اصلی این تولیدکنندگان باشند. بازی های رایانه ای مرتبط با موضوعات قرآنی و نرم افزارهای آموزشی ویژه کودکان از جذابیت های نمایشگاه امسال هم بود.

غربت کتاب و مطالعه را به راحتی می شود در فضای نمایشگاه حس کرد. البته نباید مسؤولین نمایشگاه را مقصر دانست، این پدیده همانگونه که اشاره شد، معلول غربت کتابخوانی در فرهنگ ما ایرانیان است. طبیعی است که امروزه هم بیش از پیش به سوی رسانه ها و محصولاتی برویم که خواسته ها و نیازهای ما را با سهولت و تنوع بیشتری در اختیار ما قرار می دهند.

البته این را هم نمی توان منکر شد که توجه بیش از حد به چنین فراورده هایی به کاهش سطح کیفی نمایشگاه منجر شده بود. بیشتر محصولات عرضه شده در غرفه ها مشابه هم بودند و دلربایی خاصی ایجاد نمی کردند. نمایشگاه بیشتر به فکر امور فانتزی و ظاهری بود و چندان اثری از جذابیت های خاص قرآنی و محصولات عمیق فکری نمی شد پیدا کرد. اما همین ویژگی به کمک نمایشگاه آمده بود تا آن را فارغ از مباحث پیچیده تفسیری و فنی، به یک تفریح معنوی آرامش بخش بدل کند. شاید خستگی روزه داران در ساعات پایانی روز بیش از هر چیزی سبب شده که نمایشگاه عملاً به فروشگاه بدل شود و از آنچه که در غرب به عنوان «نمایشگاه فرهنگی» می شناسیم دور شود.

یکی از خوبی ها و مزیت های نمایشگاه قرآن این است که می شود در آنها از فعالیت های قرآنی مؤسسات مختلف دولتی و خصوصی مطلع شد و به بررسی میزان بازدهی آنها پرداخت. پس نمایشگاه برای آدم های اهل فکر و پژوهش هم بی فایده نیست! خیلی خوب می شود دید که مؤسسات دولتی با وجود کمک ها و پشتیبانی های مالی فراوانی که در اختیار دارند، در بسیاری از اوقات در برابر مؤسسات و نهادهای خصوصی توفیق کمتری به دست آورده اند. یکنواختی موجود در فعالیت مؤسسات دولتی کاملاً مشهود است. همانگونه که تنوع موجود در فعالیت غرفه های وابسته به مؤسسات غیر دولتی نیز محسوس بود.

از دیگر صحنه های دیدنی نمایشگاه، مشاوره جوانان با روحانیون مستقر در آنجاست که صحنه های جالبی خلق می کند. مشتری چنین مشاوره هایی غالباً دختران و پسران جوان هستند که گرد میزهای مدور می نشینند و از دغدغه های خود با طلبه های جوان می گویند.

برخلاف دیگر نمایشگاه ها، برخورد با بازدیدکنندگان این نمایشگاه بسیار بهتر و قابل قبول تر است و سعی شده که امکانات لازم برای مراجعین فراهم شود. البته ماه رمضان و روزه دار بودن مردم را می توان عامل مهمی در شکل گیری چنین فضای آرام و مطلوبی دانست. در این میان امسال هم از بخش های دیدنی نمایشگاه، مشاهده مردم روزه داری بود که هنگام مغرب صف کشیده بودند تا افطاری ساده نمایشگاه را تهیه کرده و کنار خانواده و دوستان خود در آرامش مصلی افطار کنند. آرامش را می توان در چهره روزه دارانی که به اینجا می آیند به وضوح دید. آرامشی که شاید بیش از هر چیز معلول روزه داری و قرآن دوستی است.

امروز و فردا

tourjan — Tue, 08 Sep 2009 09:35:01 GMT

امروز بیست و هفتمین سالگرد شهادت پدرم در تورجان و فردا سومین سالگرد آغاز وبلاگ نویسی من در تورجان است. این روزها یاد شهدا برای مردم ما معنای دیگری دارد. یاد همه شهدا به خیر!

دیالکتیک مرجعیت و معترضان

tourjan — Sun, 06 Sep 2009 07:57:18 GMT

این روزها اگر جستجوی گذرایی هم در سایت ها، وبلاگ ها و مطبوعات بکنیم و یا به موضع گیری های فعالان سیاسی و نامه های سرگشاده ای که می نویسند، بنگریم می توانیم انبوه گلایه های معترضین به وقایع چند ماه اخیر را نسبت به مسأله ای به نام «سکوت مراجع تقلید شیعه» دریابیم. این گلایه ها تنها از زبان معترضین شنیده نمی شود. اتفاقاً سه روز پس از انتخابات و درست در لحظاتی که جمعیت انبوه و میلیونی مردم تهران در تظاهرات تاریخی 25 خرداد به نتیجه بهت آور شمارش آرا اعتراض می کردند، چند صد طلبه حامی احمدی نژاد در مدرسه فیضیه قم گردآمده و سپس با سر دادن شعارهایی علیه هاشمی رفسنجانی (با مضامینی همچون منتظری دوم، اکبرشاه و بت بزرگ) به سمت جامعه مدرسین حوزه علمیه قم حرکت کردند و در قطعنامه شدیداللحنی خواهان موضع گیری مراجع تقلید به نفع احمدی نژاد شدند. این درخواست با بی اعتنایی مطلق مراجع تقلید شیعه مواجه شد و فشارها و رایزنی های گسترده روحانیون حامی دولت نیز نتوانست بزرگان حوزه را به تأیید نتیجه انتخابات ترغیب کند.

به موازات تداوم گلایه های حامیان دولت، معترضان نیز پس از ناامید شدن از نهادهای مسؤول از مراجع تقلید استمداد کرده و در نامه های سرگشاده ای خواهان وساطت آنان شدند. در ابتدا سران معترضین خواهان دخالت مراجع تقلید در بحث ابطال انتخابات بودند. اما با آغاز برخوردهای کم سابقه و خونین با معترضین، موضوع این درخواست ها به سمت جلوگیری از اقدامات خشونت بار مسؤولین چرخش یافت. اما چرا مراجع تقلید به عنوان داور مورد قبول معترضین برگزیده شدند؟ پاسخ روشن است. جدای از آنکه مراجع تقلید به عنوان پیشوایان دینی و معنوی جامعه، همواره از سوی ستمدیدگان به عنوان ملجأ و پناهگاه امن شناخته می شده اند، در اتفاقات اخیر نیز سران معترضین به خوبی می دانستند که مراجع تقلید شیعه در 4 سال گذشته روابط تیره و سردی با دولت نهم داشته اند. در طول سی سال گذشته همواره مراجع تقلید به عنوان حامیان منتقد حکومت مطرح بوده اند. اما این تعامل از چهار سال پیش به بن بست رسید و در رویداد بی سابقه ای، دیدار با مقامات دولتی دو بار از سوی مراجع تقلید مهم قم تحریم شد. تحریم نخست دوسال و نیم پیش با وساطت هاشمی رفسنجانی شکسته شد و تحریم دوم ماه هاست که پابرجاست. از همین رو می توان دریافت که چرا سفر انتخاباتی میرحسین موسوی در فروردین امسال با استقبال کم نظیر مراجع قم رو به رو شد.

اما پس از 22 خرداد که باید آن را به عنوان نقطه عطفی در تاریخ جمهوری اسلامی در نظر بگیریم، این فرایند با چالش های بنیادین مواجه شد. مراجع تقلید از فردای انتخابات با توقع حداکثری دو گروه مواجه شدند. گروه نخست که بدنه قدرتمندی از روحانیون و طلاب حوزه را همراه خود داشت، خواهان تأیید انتخابات و ارسال پیام تبریک به احمدی نژاد بود و گروه دوم که بدنه اصلی آن را دانشگاهیان، نخبگان، مدیران ارشد سه دهه اخیر و قشر متوسط جامعه تشکیل می دادند، همراهی مراجع تقلید را با معترضان خواستار می شد.

طبیعی است که مرجعیت به عنوان نهاد حامی سنت در جامعه، نمی توانست انقلابی گری گروه معترض را برتابد و همه اعتبار خود را برای آن هزینه کند. اساساً چنین انتظاری از نهادهایی مثل نهاد دیرپای مرجعیت نا به جاست. تلاش برای وارد کردن همه اجزای ساختار مرجعیت (همه مراجع تقلید) به یک کوشش رادیکال و ساختارشکنانه، به از دست دادن همه برگ های برنده بازی منجر می شود و راه را برای اقدامات اصلاحی می بندد. تجربه نیز نشان داده که مرجعیت در چنین مواردی به صورت های مختلف توانسته هم به جنبش های مردمی یاری رساند و هم با جلب اعتماد حاکمان، از رادیکال شدن عملکرد حکومت ها جلوگیری کند. طبیعی است که نیاز به مراجعی که معتمد حاکمان باشند و برای حقوق مردم با آنها رایزنی کنند، یک نیاز بنیادین است. همانقدر که به مراجع تقلید انقلابی و رادیکال نیاز داریم، به مراجع تقلید سازشگر نیز محتاجیم تا به خوبی از عهده کنترل حاکمان برآییم.

انقلاب اسلامی را می توان یک تجریه عینی از این نوع بازی پیچیده دانست. در دو نوشته ای که درباره حضرات آیات عظام سید احمد خوانساری و سید هادی میلانی برای صفحه حوزه روزنامه اعتماد ملی نوشته بودم، به همین نکته اشاره کردم که این دو مرجع از سوی انقلابیون و مبارزین تندرو به سازشکار بودن و عدم همراهی با جنبش مردمی متهم می شدند. اما اکنون به خوبی می دانیم که وجود این دو مرجع که مورد احترام ویژه حکومت و محبوب توده های مردم نیز بودند، تا چه حد در تعدیل سیاست های سرکوب گرانه رژیم پهلوی مؤثر بوده است. چنین پشتوانه هایی در کنار پشتوانه های انقلابی نظیر امام خمینی به تکمیل همه اجزای لازم برای تغییر شرایط موجود کمک می رساند.

اکنون نیز همه به خوبی می دانیم که در دعوای نتیجه انتخابات با وجود همه درخواست ها و رایزنی های دولتی، هیچ مرجع تقلیدی تاکنون حاضر نشده که جانب مدافعان نتیجه انتخابات را بگیرد. همانگونه که اخبار موثق رسمی و نیمه رسمی حاکی از تلاش گسترده مراجع برای جلوگیری از وسعت یافتن دامنه خشونت ها علیه معترضین بوده است. حتی آیت الله العظمی سیستانی با ارسال پیام های شفاهی نسبت به وقایع اخیر ایران ابراز نگرانی شدید کرده و از روند دادگاه ها به شدت انتقاد کرد. در قم و مشهد نیز مراجع تقلید با ارسال پیام های شفاهی و کتبی از نوع عملکرد مسؤولین انتقاد کرده و از جایگاه و اعتبار خود برای تعدیل شرایط موجود بهره گرفته اند. همه اینها می تواند موفقیت بزرگی برای معترضین باشد، اگرچه همه نیازها و انتظارات آنها را برآورده نکرده باشد.

البته در اینجا قصد من این نیست که به عنوان یک طلبه از کلیت کارنامه مراجع تقلید دفاع کنم. بی تردید انسان به قول شهید مدرس دائم الخطاست و هرگونه انتقادی به او رواست. سخن من این است که از هر نهاد و جایگاهی به اندازه لازم بهره بگیریم و توقع داشته باشیم و نخواهیم که همه اعتبار آن به گونه یکسان (انقلابی و رادیکال) هزینه شود. سیستم و ساختار موجود در نهاد مرجعیت همواره ترجیح داده که نقش خود را فارغ از جنجال های خبری رسانه ها ایفا کند. طبیعی است که رایزنی های پشت پرده نمی تواند انتظارات انقلابی یک جنبش را برآورده نماید، اما این بدان معنا نیست که چنین سیستمی ناکارآمد و نادرست است.

برای موفقیت در یک فعالیت نفس گیر سیاسی و فرهنگی، به نهاد دیرپا و پرنفوذ مرجعیت نیازمندیم و نباید به دلیل انتظارات بالای خود، از آن مأیوس شویم. حذف مرجعیت و یا تخریب آن فقط می تواند به سود کسانی باشد که می خواهند حقوق مردم را نادیده بگیرند و کشور را به لبه پرتگاه ببرند.

همین نوشته در موج آزادی

ایران برای چه کسانی؟

tourjan — Fri, 04 Sep 2009 09:33:18 GMT

چند روز پیش از کنار حرم حضرت معصومه (ع) رد می شدم. صحنه ای را دیدم که نتوانستم به راحتی از آن بگذرم. این عکس و این نوشته در این مکان، برایم معنادار بود. کنار تصویر مرحوم حجة الاسلام و المسلمین سید عبدالعزیز حکیم، یکی از سخنان وی را آورده اند که گفته بود:

« ما خواهان عراق مستقل، یکپارچه و با ثبات هستیم که همگی در آن طبق اصل "عراق برای همه عراقی ها" برادرانه زندگی کنند.»

به یادم آمد که ده سال پیش در همین حوالی، علیه مشارکتی ها سخنرانی و تظاهرات می شد و مهم ترین اتهام آنها این بود که شعار «ایران برای همه ایرانیان» را سر می دهند و خواهان مشارکت دادن غیرخودی ها در سرنوشت کشورند.

روانی

tourjan — Sat, 29 Aug 2009 17:05:18 GMT

چند روز پیش در محضر یکی از علمای بزرگوار قم، سخن از نامه اخیر پزشکان برجسته کشور درباره ضرورت بررسی سلامت روانی برخی مسؤولان کلیدی کشور به میان آمد. این عالم بزرگوار که در سال های پیش از انقلاب در هیأت مدیره انتشارات نسل جوان با آیت الله مکارم شیرازی در نشر کتب و مجلات مذهبی همکاری می کرده، گفت که آن سال ها یکی از دو روزنامه سراسری (کیهان یا اطلاعات) خبری به نقل از یک نشریه معتبر غربی منتشر کرد که می گفت طبق پژوهش های انجام شده، همه سیاستمداران از سلامت روانی برخوردار نیستند!

ایشان می گفت که ما هم این خبر را در نشریه خود درج کردیم. مدتی بعد آیت الله مکارم شیرازی به وزارت فرهنگ و هنر احضار شده و نسبت به درج این خبر که متضمن توهین به سران مملکت از جمله اعلی حضرت بود، بازخواست شد. آقای مکارم توضیح داده بود که این خبر را به نقل از یک روزنامه سراسری داخلی نقل کرده ایم. اما آن مقام مسؤول پاسخ داده بود که وقتی آن روزنامه این خبر را منتشر می کند، هم در صفحه اول و هم در صفحه آخرش عکس شاه و شهبانو را قرار می دهد و از آنها تمجید می کند، اما در نشریه شما که خبری از نام و یاد شاه و شهبانو نیست، درج چنین خبری توهین آشکار به سلامت روانی اعلی حضرت آریامهر است!